به گزارش تیترخزر رودخانه تجن از میانه شهر ساری عبور می‌کند؛ ظرفیتی طبیعی که در بسیاری از شهرها به‌عنوان یک فرصت بزرگ برای توسعه گردشگری، ایجاد فضاهای تفریحی و افزایش کیفیت زندگی شهری مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال، سهم ساری از این ظرفیت همچنان بسیار محدود است.

تجن می‌توانست به جای حاشیه شهر، در متن اقتصاد گردشگری ساری قرار بگیرد.

ساماندهی حریم رودخانه، ایجاد مسیرهای پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری، توسعه فضاهای تفریحی و خدمات گردشگری و ایجاد زیرساخت‌های مناسب در اطراف آن، تنها بخشی از اقداماتی است که می‌تواند این رودخانه را به یک محور گردشگری شهری تبدیل کند.

اما پیش‌نیاز چنین برنامه‌ای، نگهداری مستمر و لایروبی به‌موقع رودخانه است؛ موضوعی که بی‌توجهی به آن می‌تواند ظرفیت‌های زیست‌محیطی، زیبایی‌شناختی و گردشگری تجن را تحت تأثیر قرار دهد.

رودخانه‌ای که می‌توانست درآمدزا باشد

شهرداری ساری سال‌هاست با چالش‌های مالی و مشکلات مربوط به تأمین منابع پایدار درآمدی مواجه است. در چنین شرایطی، استفاده اقتصادی و اصولی از ظرفیت‌های گردشگری شهر می‌تواند بخشی از راهکار توسعه درآمدهای پایدار باشد.

تجن، در صورت ساماندهی اصولی، می‌تواند بستری برای شکل‌گیری مجموعه‌ای از فعالیت‌های گردشگری و خدماتی باشد؛ از فضاهای تفریحی و گردشگری گرفته تا کافه‌ها، مراکز خدماتی، مسیرهای پیاده‌روی و رویدادهای شهری.

البته بهره‌برداری اقتصادی از رودخانه نباید به معنای آسیب به محیط زیست یا ساخت‌وساز بی‌ضابطه در حریم آن باشد؛ بلکه توسعه گردشگری باید همراه با الزامات زیست‌محیطی، ایمنی و مدیریت منابع آب انجام شود.

چرا تجن همچنان رها شده است؟

پرسش اصلی شهروندان این است که چرا رودخانه‌ای که از قلب ساری عبور می‌کند، هنوز نتوانسته به یک محور شاخص گردشگری شهری تبدیل شود؟

آیا برنامه جامع و مشخصی برای ساماندهی و بهره‌برداری گردشگری از رودخانه تجن وجود دارد؟

لایروبی و نگهداری این رودخانه با چه برنامه و اعتباری انجام می‌شود؟

و مهم‌تر از همه، چه دستگاهی مسئول تبدیل این ظرفیت طبیعی به یک فرصت واقعی برای شهر ساری است؟

واقعیت این است که هر سال تأخیر در ساماندهی تجن، به معنای از دست رفتن بخشی از یک فرصت بزرگ شهری است؛ فرصتی که می‌توانست هم به زیبایی ساری کمک کند و هم در صورت اجرای صحیح، بخشی از اقتصاد گردشگری شهر را فعال کند.

تجن؛ فرصت یا معضل؟

امروز تجن در شرایطی قرار دارد که فاصله میان «ظرفیت» و «واقعیت» آن بسیار زیاد است.

از یک سو، رودخانه‌ای از قلب شهر عبور می‌کند و می‌تواند به یک محور گردشگری تبدیل شود و از سوی دیگر، نبود ساماندهی و نگهداری مناسب، چهره‌ای ایجاد کرده که در بخش‌هایی نه‌تنها از ظرفیت گردشگری آن استفاده نمی‌شود، بلکه به یک معضل شهری تبدیل شده است.

تجن برای ساری فقط یک رودخانه نیست؛ یک فرصت اقتصادی، گردشگری و شهری است.

اکنون پرسش افکار عمومی از مدیریت شهری و دستگاه‌های متولی این است:

چرا باید چنین ظرفیتی در قلب ساری وجود داشته باشد، اما همچنان بلااستفاده بماند؟

اگر قرار است ساری به یک مقصد گردشگری شهری تبدیل شود، شاید وقت آن رسیده باشد که نگاه‌ها از پروژه‌های پراکنده به سمت ظرفیت‌هایی برود که همین حالا در دل شهر وجود دارند؛ و تجن یکی از مهم‌ترین این ظرفیت‌هاست.